W latach 1940-1941 Niemcy na terenie Stępiny i Cieszyny wybudowali schron kolejowy oraz chroniące go pięć schronów bierno- bojowych, a także zaplecze gospodarcze w postaci schronu  maszynowni, obsługującej cały zespół. Główna część tej fortyfikacji, czyli schron kolejowy nosił nazwę "Führershauptquartier- Anlage Süd". Ma on długość 382,  a szerokość 14 metrów. Tor kolejowy znajdował się w wyprofilowanym zagłębieniu poniżej 1 metra od powierzchni ziemi. Natomiast w schronie technicznym (maszynownia) znajdowały się pomieszczenia filtrów, wentylatorów, kotłownia, elektrownia, a także zbiorniki z wodą. Schrony bierno- bojowe były tak rozlokowane, że przykrywały ogniem podejścia do schronu kolejowego. Wszystkie fortyfikacje były żelbetowe, a grubość muru schronu kolejowego wahała się od 2 do 4,5 metra. Wykonanie tych budowli spoczywało na organizacji Todta. Zajmowała się ona również umocnieniami na linii Zygfryda i na Wale Atlantyckim oraz budową schronów dla U- bootów. W trakcie stawiania kompleksu pracowało tam około 4 tysiące ludzi.

Niemieckie Naczelne Dowództwo Wojsk Lądowych wybudowało ten zespół schronów, aby posiadać na tym terenie stanowisko dowodzenia, a także chronić pociągi sztabowe, czy pancerne. Na kilka tygodni przed realizacją planu "Barbarossa" (atak na ZSRR),  w dniach 27-28 sierpnia 1941 roku  schron Stępina-  Cieszyna był  "świadkiem" spotkania Hitlera z przywódcą faszystowskich Włoch Mussolinim. To fakt historyczny. Wprawdzie nie dysponujemy informacjami o treści i następstwach tego spotkania,ale można się domyślać, iż dotyczyło planowanej agresji i udziału 8 Armii Włoskiej "w wyprawie krzyżowej przeciwko bolszewizmowi". Ta włoska jednostka została zdziesiątkowana przez Rosjan. Z 229 tysięcy żołnierzy i oficerów zginęło ponad 84 tysiące. W późniejszym etapie wojny schron  nie został wykorzystany jako zabezpieczenie dla ruchomych stanowisk dowodzenia. Wpłynął na to brak zagrożenia ze strony szybko cofającej się Armii Czerwonej. W roku 1944 będący w odwrocie Wehrmacht nie bronił zespołu schronów.

Po wojnie mimo wytycznych radzieckiego Sztabu Generalnego nie zniszczono opisywanych tutaj  fortyfikacji. Według  badacza tego zagadnienia  Bogusława Perzyka wiązało się to z czysto obronnym charakterem obiektu Stępina-  Cieszyna. Przymierzał się do wykorzystania schronów Narodowy Bank Polski, jednakże  przejęła je Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna w Stępinie. Zorganizowano tam pieczarkarnię.

Do dzisiaj schrony znajdują się w ewidencji Obrony Cywilnej, celem wykorzystania na wypadek wojny. Od niedawna gospodarzem schronów jest gmina Frysztak. Zajmująca się promocją gminy Frysztak Genowefa Tęcza udzieliła informacji, iż obecnie toczą się prace związane z budową nasypu kolejowego, w dalszym etapie przewidziane są parkingi, sanitariaty, budynek informacyjno-  kasowy, czy sale dydaktyczne.

Kilkanaście kilometrów od Jasła znajduje się zespół unikalnych fortyfikacji Stępina-  Cieszyna. Fachowcy zajmujący się architekturą fortyfikacyjną twierdzą, iż unikalny na skalę europejską. Już rzeszowskich "Profilach" na początku lat osiemdziesiątych próbowano  nieśmiało sugerować, iż może to być nie byle jaka atrakcja turystyczna...

Najciekawszym pomysłem jest rekonstrukcja fragmentu toru kolejowego z peronami w tunelu i ustawienie w przyszłości makiety pociągu sztabowego, a może i pancernego. Przewidziana jest też otwarta ekspozycja sprzętu wojskowego. Przeprowadzono już wstępne rozmowy z Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie.

Na terenie obiektów Stępina- Cieszyna można przeprowadzić ciekawą, niekonwencjonalną lekcję historii, a zwiększająca się z roku na rok liczba turystów świadczy o tym, że może to być sposób na  promocję naszego regionu. Bastion Stępina- Cieszyna ma tą przewagę, że istnieje prawie nienaruszony, a po głównym bunkrze Hitlera pozostały jedynie szczątki napawające grozą i strachem.